Anorexia, blozen, verlegenheid, pleinvrees, burn-out, chronische vermoeidheid, buikpijn, misselijkheid...

Het zijn allemaal symptomen.

Van het (jeugd)trauma. Van de levenspijn. Van het gevoel hier niet te willen zijn en hier niet thuis te horen.

Als een palmboom in Siberië. Die gaat daar ook kapot.

Daarom ontstaan er steeds weer nieuwe symptomen. Omdat de oorzaak niet verdwijnt en nooit verdwijnen kan, alleen via de dood. De oorzaak is dat het niet matcht, de maatschappij en ik.

Anderen gaan drinken, spuiten, hoereren, stelen, moorden of vechten of plegen zelfmoord, ik word gewoon ziek. Ik ben te lief en te bedeesd om anderen pijn te kunnen en willen doen en ik wil mezelf geen geweld aandoen, maar ik word automatisch ziek.

Ik ben in de wieg gelegd om kapot te gaan. Als baby voorvoelde ik het al. Ik probeerde me in het geboortekanaal terug te trekken. Ik had een vooruitziend gevoel. Ik wilde niet. En 45 jaar later wordt alleen maar bevestigd dat ik daar gegronde redenen voor had.

Therapeuten zeggen dat je angstaanjagende plekken en situaties niet moet ontwijken, dat je de lichamelijke sensaties moet relativeren, opnieuw moet (leren) vertrouwen op je lichaam en op je vermogen met angst om te gaan en dat je tijdens een angstaanval niet moet weglopen, maar moet afwachten totdat de angst over het hoogtepunt heen is en afzwakt.

Maar iedere angstaanval is anders en wordt anders beleefd. Ik heb niet hoofdzakelijk last van lichamelijke klachten als wel van een enorm volume aan angst, de meeste decibellen die maar kunnen als het gaat om paniek.

En al zoek je iedere angstaanjagende plek en situatie op, iedere angstaanval is weer een traumatische ervaring op zich en roept angst op voor weer zo'n ervaring.

De therapieën van de therapeuten werken alleen bij mensen met een minder hoog volume aan angst en paniek en wiens symptomen beschreven staan in de boekjes, met vooral lichamelijke sensaties zoals rillen, zweten, hartkloppingen, druk op de borst, angst om dood te gaan en angst een hartaanval te krijgen.

Ook qua angst(pieken) en angstBELEVING zijn er gradaties op een schaal van 0 tot 100. Maar wat voor de een 100 angst is, wordt door de ander ervaren als 12 angst.

Wat ik ervaar tijdens zo'n aanval, staat in geen enkel boekje beschreven en daardoor gaat geen enkele therapeut er op in als ik ze beschrijf.

Het gevoel voorover gedrukt te worden, te stoppen met ademen (zelfs als ik bewust probeer adem te halen lukt het niet, want de paniek overheerst alles), bezet te worden door angst en paniek, te verkrampen, opgeslokt te worden door angst en paniek. Bij mij zijn het vooral de psychische en emotionele sensaties die allesoverheersend zijn.

Doktoren, neurologen, psychologen en huisartsen zijn weinig creatief en nemen weinig initiatief om bijvoorbeeld eens hersenonderzoeken te laten doen. Ze horen je aan op het spreekuur, schrijven de geijkte pilletjes en therapietjes voor en klaar is hun taak, denken ze. Gemakzuchtig, onverschillig, gehaast, weinig talentvol, niet briljant. Ze zitten teveel met hun neus in de boeken en varen teveel blind op bestaande theorieën, ze denken zelf te weinig na, brainstormen te weinig op klachten en op mogelijke oplossingen en ze voelen onvoldoende in en mee. Te drukke praktijken en te weinig tijd per patiënt, maar drukke praktijken leveren veel geld op en daar is het hen vooral om te doen, die witte jassen.

Andere huisartsen in de nabije omgeving worden als concurrenten beschouwd en geweerd, terwijl het veel beter zou zijn als er meer kleinschalige praktijken zouden komen, zodat een arts zich dan meer kan verdiepen in en zich meer kan bezighouden met een patiënt en momenten van bezinning en overpeinzing kan inlassen waardoor hij geniale invallen kan krijgen of briljante inzichten.

Als er een tv-camera bij is, kan alles (gratis ook nog voor de patiënt) en dan halen ze alles uit de kast om de gevolgen van de oorzaken bloot te leggen aan de hand van scans, opdrachten en andere onderzoeken, maar de gewone sterveling zit in een bekrompen mallemolentje van medicijnen, praten totdat je er bij neervalt waarbij je het gevoel krijgt dat de therapeut minder weet en zelf een ticket voor de dagopvang van het 'gekkenpaviljoen' nodig heeft, en de reeds genoemde standaard clichétips.

Er wordt onvoldoende geluisterd en notitie gemaakt van ANDERE, individuele, originele ervaringen dan die in de boekjes beschreven staan en die het meest gangbaar zijn.

Er is nog een hele lange weg te gaan in psycheland...

Op eigen kracht heb ik toch maar mooi veel overwonnen, zoals straatvrees, een hele gebrekkige weerstand, woede-aanvallen, anorexia, minderwaardigheidscomplex, remmingen, onzekerheid, vliegangst en hypochondrie. Ook is het aantal paniek- en angstaanvallen drastisch gedaald.

Hoe? Door ontspanning te zoeken en te nemen, door te genieten, door in de natuur te verblijven, door het hoofd vaker leeg te maken, door het moment te plukken en van dag tot dag te leven, door te doen waar ik plezier aan beleef en door op tijd te rusten of te pauzeren en een moment voor mezelf in te bouwen, door de energie beter te verdelen.

Mijn probleem is, dat ik door al die spanningen, stress, drama's en angsten vroeger (er was geen ontsnappen aan als kind, er was geen uitweg), door de enorme zenuwinzinking en uitputting, door hooggevoeligheid en door mijn Weltschmerz altijd een hoge spanningsboog heb. De basisspanning is veel te hoog en die wordt na ontspanning heel erg snel weer torenhoog.

Mijn ontstresssysteem is heel erg aangetast doordat ik als kind zo ontzettend veel en langdurig gevangen zat in de oneindige traumatische ervaring. En met mijn gevoeligheid heb ik dat heel intens beleefd en konden de spanningen onvoldoende een uitweg vinden.

Maar het ging pas echt verkeerd toen ik mezelf letterlijk hersenspoelde en liet hersenspoelen en mezelf letterlijk verloor in spirituele en religieuze theorieën, in fanatisme wat dat aangaat, in gedragingen aan de hand van boeken die ik allemaal voor zoete koek slikte, alsmede door een oneindige zelfanalyse en toepassing dag en nacht van zelftherapieën, als reactie op al die psychosomatische klachten, uitputting en angsten waarvan ik verlost wilde worden.

Reguliere artsen konden me niet helpen en daar zat ik dan, aan de goden overgeleverd. Uit wanhoop en door richtingloosheid en zonder de juiste sturing ben ik onderweg het spoor helemaal bijster geraakt.

Maar ik heb mezelf teruggevonden dankzij plezier, ontspanning, genieten, zelfrespect en de natuur. Mede dankzij mijn levensengel... Mijn vrouw.

www.rolanddanckaert.nl